Dro Phen

Dro Phen Dziang Ciub Ling

Misja Buddyjska Trzy Schronienia w Polsce z siedzibą w Szczecinie, zgodnie z § 19, zał. 3, pkt c Statutu Misji Buddyjskiej Trzy Schronienia w Polsce powołała uchwałą Rady Misji z dnia 15 stycznia 2010 roku

Ośrodek Misyjny DRO PHEN DZIANG CIUB LING z siedzibą w Warszawie.

Na stanowisko opata Ośrodka Misyjnego powołany został mnich buddyjski A-JAM.

Ośrodek Misyjny Dro Phen Dziang Ciub Ling powołany został w celu przekazywania i pielęgnowania nauk buddyjskich szkoły gelugpa.

Głównym nauczycielem w Ośrodku Misji jest Lama Thamthog Rinpocze oraz Rabten Tulku Rinpocze.

Lama Thamthog Rinpoche -urodził się w 1951 roku w Lithangu we wschodnim Tybecie. W wieku 6 lat został rozpoznany przez Jego Świątobliwość Dalajlamę i nauczyciela Jego Świątobliwości Kyabje Trijyan Rinpoche i uznany za reinkarnację XII Thamthoga, założyciela trzech największych uniwersytetów dla mnichów w Lithangu. Od najmłodszych lat z zamiłowaniem oddawał się nauce w klasztorze Sera Je w Tybecie, a na uchodźstwie po roku 1959 kontynuował naukę na Uniwersytecie dla mnichów Sera Je w południowych Indiach. W 1982 roku uzyskał najwyższy tytuł buddyjski “Geshe Lharampa“.

Jego Eminencja Rabten Tulku Rinpocze urodził się w  1966  roku w tybetańskim regionie Lithang w prostej, koczowniczej rodzinie. Jego narodzinom towarzyszyło wiele niezwykłych i pomyślnych znaków. Jego ojciec nazywa się  Tsering Sonam, a matka Tsering Lhamo. W wieku ośmiu lat rozpoczął naukę pisania i gramatyki pod okiem Makhanga Rinpocze, opata dawnego klasztoru Janchen Choekho Ling i swojego uczonego wuja Rabtena.

W wieku 12 lat został mnichem w klasztorze Lithang i otrzymał imię Lobsang Rigzen. Studiował pod okiem Jego Eminencji Geshe Tseten Norbu. Później wstąpił do Lithang Tseni Dratsang i rozpoczął naukę pięciu filozofii buddyjskich.

W 1985 roku pojechał do Indii, do Bodhgaya, na nauki  Jego Świątobliwości Dalajlamy a następnie  wstąpił do klasztoru Drepung Gomang. Otrzymał  tam nauki od wielu mistrzów, między innymi od Jego Eminencji Lobsanga Choephela oraz Jego Eminencji Nyawanga Nyimy, byłego opata klasztoru Gomang,  a także Jego Eminencji Tenpy Tenzina, Tenzina Gyaltsena, byłego opata klasztoru Hangdong, Jego Eminencji Tenzina Deleka Rinpocze, Jego Eminencji Lobsanga Tenpy, zwierzchnika klasztoru Drepung, Jego Eminencji Yuntena Damchoe, opata klasztoru Gomang, etc.

W 2000 roku Rabten Rinpoche rozpoczął 6 letnie studia monastyczne, należące do najtrudniejszych w całym systemie akademickim i w 2006 roku ukończył je otrzymując stopień doktorski i tytuł Geshe Lharampa. Jednym z etapów tych studiów była nauka w klasztorze Gyume, gdzie przebywał przez rok, a gdzie otrzymał tytuł Geshe Nyarampa, najwyższy stopień doktorski.

Tulku Tenzin Delek urodzil się w 1950 r. jako syn Tsepaka Dordże i Drolmy Czioezom w Lithang Thil. W wieku siedmiu lat wstąpił do klasztoru w Lihtang, gdzie otrzymał święcenia mnisie. Po inwazji chińskiej w 1959 r. Tulku Delek powrócił do swojej rodziny. Podczas pierwszej wizyty w Tybecie delegacji tybetańskiego rządu na uchodźctwie w 1970 r., Tulku Delek przedstawił szczegółową relację ze zniszczeń tybetańskich klasztorów dokonanych przez Chińczyków.

Po uwolnieniu z chińskiego więzienia X Panczenlamy w 1978 r., Tulku Tenzin Delek odbył z nim potajemną audiencję w klasztorze Labrang Tashi Kyil. W trakcie tego spotkania Tulkuprzekazał swoje zaniepokojenie nieustannym torturowaniem Tybetańczyków. Poprosił również Panczenlamę o wstawiennictwo u władz chińskich w sprawie uniewinnienia niesłusznie, bo na podstawie pomówień i oszczerstw, oskarżonych Tybetanczyków, którzy byli skazywani ciężkie kary wiezienia i tortur. Podkreślał również konieczność odbudowy zniszczonych przezChińczyków klasztorów w Tybecie, zwłaszcza w Lithang.

W 1982 r. Tulku Tenzin Delek został przyjęty na audiencji u Dalajlamy w Dharmasali. W 1983 r. został rozpoznany przez Jego Świątobliwość jako reinkarnacja Gesze AdhamaPhuntsoka i nadał mu imię Tenzin Delek. W tym czasie przebywał w klasztorze Drepung Taszi Gomang w południowych Indiach, aby w 1987 r. powrócić do swojej rodzinnejmiejscowości w Tybecie. Stąd wyruszył do Othok Thang Karmar, oddalonego o parę kilometrów od regionu Nyagchuk, z którego pochodził, aby realizować plan odbudowy klasztoru. Lokalne władze chińskie sprzeciwiały się jednak planom odbudowy. Tulku udał się więc bezpośrednio do Pekinu, gdzie uzyskał oficjalną zgodę na odbudowę klasztoru od XPanczenlamy, który nadał klasztorowi nowe imię, Kham Nalanda Thekczen Cziangczub Czoling.

W latach 1991-1995 Tulku Delek odbudował siedem klasztorów: Dziamjang Czokor Ling, Delek Czoling Nunnery, Golok Thegczen Namdzial Ling, Tsoczu Gaden Czoeling, Golok Taszi Kyil, Detsa Monastery, oraz Tsegon Sziedup Dhardzial Ling a także dom starości w Nyagchuka County (Ch: Yajiang Xian), Karze “TAP”.

Kiedy po śmierci X Panchen Lamy pojawiły się kontrowersje dotyczące jego kolejnej reinkarnacji, Tulku w maju 1995 r odważnie oświadczył: „Za reinkarnację X Panchen Lamy uznaję tylko i wyłącznie tego, kto został rozpoznany przez Jego Świątobliwość Dalajlamę”. Do przedstawicieli władz chińskich Tulku Delek powiedział: „Zakazujecie wieszania w klasztorach portretów Jego Świątobliwości Dalajlamy. Dla mnie jest to bez znaczenia. Wieszanie portretów Dalajlamy nie pogłębia mojego oddania dla Niego, tak jak oficjalny zakaz go nie zmniejsza. Jego Świątobliwość Dalajlama jest moją duszą.”

W 1997 r. władze chińskie w Karze, w dokumencie zatytułowanym Angag Taszi (chińskie imię Tulku Tenzina Deleka), postawiły Tulku Tenzinowi Delekowi sześć zarzutów, wśródktórych znajdowały się między innymi „zagrażanie bezpieczeństwu państwa pod sztandarami religii” oraz nielegalna budowa klasztorów. Dokument ten został rozesłany do 18 regionów, a Tulku Tenzinowi Delekowi zaczęło zagrażać natychmiastowe uwięzienie. Tulku udał się więc na odosobnienie w góry, gdzie przebywał przez pięć miesięcy. W tym czasie miejscowa ludność tybetańska zebrała około 30 000 podpisów pod petycją wzywającą lokalne władze do cofnięcia nakazu aresztowania. Wskutek tego władze ustąpiły, jednakze pod warunkiem,że Tenzin Delek nie będzie się więcej angażował w działalność polityczną.

W tym samym roku Tulku Delek zbudował szkołę w miejscowości Gesze Lungpa, w regionie Nhyakczuk, do której uczęszczało i w której znalazło schronienie i pomoc ponad 300 dzieci nomadów i rolników. Tulku Delek sam ponosił koszty wyżywienia, ubrań, i pensji nauczycieli. Jednakże lokalne chinskie władze uznały prywatną szkołę za nielegalną, wprowadziły przymusową „edukację patriotyczną”, ostatecznie doprowadzając do zamknięcia szkoły. Dom starości w Nyagczuk również został zamknięty na skutek nacisków władz.

Po raz drugi około 20 000 miejscowych Tybetańczyków podpisało petycję do władz centralnych w Pekinie o rozpatrzenie sprawy Tulku. Władze centralne orzekły, że Tenzin Delek nie ma prawa angażować się w działalność religijną i ograniczyły jego swobodę poruszania się. Zezwolono mu jedynie na prowadzenie życia zwykłego mnicha.

Tenzin Delek Rinpoche nie mógł pozostawić ludzi, którzy mu zaufali i nadal pomagał ludziom w szerzeniu oświaty oraz w przetrwaniu. To spowodowało, że został zatrzymany pod zarzutem działalności terrorystycznej i po fikcyjnym procesie skazany na karę śmierci. Dzięki zaangażowaniu całego świata zamieniono mu karę śmierci na dożywocie. Obecnie mineło 6 latod uwięzienia Tulku Tenzina Deleka i dlatego rozne organizacje działające na rzecz respektowania praw człowieka i wolności religijnej a także na rzecz Tybetu rozpoczynają akcje wysyłania petycji w sprawie uwolnienia Tulku.

A-jam urodził się w Golok Toe w Tybecie. Mając 14 lat wstąpił do klasztoru Kham Nalanda tzw. Orthok. Następnie podjął naukę w „Kham Nalanda University” działającym przy klasztorze. Studiował tam gramatykę i dialektykę tybetańską oraz modlitwy przez 11 lat, a przez kolejnych 10 lat filozofię buddyjską.

A-jam był uczniem m.in. Tulku Tenzina Deleka Rinpoche, Lamy Thamthog Rinpoche oraz wielu innych znamienitych nauczycieli. Po ukończeniu nauki na Kham Nalanda University został nauczycielem filozofii buddyjskiej w szkole dla młodych mnichów przy tym Uniwersytecie. Jako nauczyciel pracował przez 5 lat. Pracę te przerwało aresztowanie Tulku Tenzina Deleka Rinpoche. Bezpośrednia współpraca A-jama zRinpoche spowodowała, że A-jam znalazł się na liście osób do aresztowania. W związku z tym faktem musiał przez 2 lata ukrywać się a następnie dzięki pomocy anonimowych osób dostał się do Polski. W Polsce jest rezydentem w Tibet House „Acala”, a także jednym z założycieli Fundacji Sam Dżub Ling.

Tradycja gelug-pa

Założona przez Atiśię tradycja kadampa była głównym źródłem inspiracji tradycji gelug, którą rozpoczął Dzie Congkhapa (1357-1419) z Congkhi w prowincji Amdo. W wieku trzech lat otrzymał on pełne ślubowania świeckie od IV Karmapy, Rolpe Dordże, który nadał mu imię Kunga Ningpo. Cztery lata później przyjął ślubowania nowicjatu u swego nauczyciela Czoedzie Dhondup Rinczena, otrzymując imię Lobsang Drakpa. Mimo młodego wieku, odebrał też wiele nauk oraz inicjacje Heruki, Jamantaki i Hewadżry; znał już na pamięć pisma takie jak Wypowiadanie Imion Mandziuśriego.

Congkhapa wędrował w poszukiwaniu nauk, studiując u nauczycieli wszystkich istniejących wówczas tradycji. Czennga Czokji Gjalpo przekazał mu nauki o umyśle oświecenia i instrukcje mahamudry. U Konczoka Kjab z Drikung studiował traktaty medyczne. W Niethang Dełaczen zgłębiał Ozdoby czystego urzeczywistnienia i doskonałość mądrości; osiągnął mistrzostwo w tradycyjnych debatach i zasłynął z erudycji. W klasztorze Sakja studiował dyscyplinę monastyczną, fenomenologię, pramanę, drogę środka i Guhjasamadzę z lamami, takimi jak Kazipa Losel i Rendała. Otrzymał również przekaz sześciu jog Naropy, Kalaczakry, ścieżki i owocu mahamudry, Czakrasamwary i wielu innych nauk, które przekazał następnie swoim uczniom.

Między okresami intensywnych studiów oddawał się medytacji w odosobnieniu. W najdłuższym, czteroletnim odosobnieniu w Łolka Czolung towarzyszyło mu ośmiu bliskich uczniów. Pisma mówią, że złożył miliony pokłonów, miliony razy ofiarowywał mandalę i odprawiał inne praktyki oczyszczające. Congkhapa miał wiele wizji bóstw medytacyjnych, zwłaszcza Mandziuśriego, który tłumaczył mu i objaśniał najgłębsze aspekty nauk.

Congkhapa uczył się od ponad stu mistrzów, intensywnie praktykował i udzielał nauk tysiącom adeptów głównie z centralnego i wschodniego Tybetu. Wiele pisał. W osiemnastu tomach jego dzieł zebranych znajdują się setki prac, poświęconych wszystkim aspektom nauk buddyjskich. Wiele tłumaczy najtrudniejsze aspekty doktryny sutra i mantrajany. Najważniejsze dzieła Congkhapy to Wielki opis stopni ścieżki, Wielki opis tantr, Pochwała relatywnego, Jasne wyjaśnienie pięciu stopni Guhjasamadzy i Złoty różaniec. Jeśli idzie o uczniów, największą sławę zdobyli Gjelcab Dharma Rinczen (1364-1432), Khedrub Geleg Pelsang (1385-1438), Gjalła Gendun Drup (1391-1474), Dziamjang Czodzie Taszi Palden (1379-1449), Dziamczen Czodzie Szakja Jesze, Dzie Szerab Sengej i Khunga Dhondup (1354-1435).

Congkhapa zmarł w wieku sześćdziesięciu lat dwudziestego piątego dnia dziesiątego miesiąca Kalendarza Tybetańskiego, powierzając swój tron w Gandenie Gjelcabowi Dzie. Tradycja ta trwa do dzisiaj. Dziewięćdziesiątym dziewiątym dzierżawcą tronu Gandenu, a więc formalnie głową szkoły gelug, jest czcigodny Jesze Dhondup.

Jeśli idzie o najważniejsze klasztory, w 1409 roku Congkhapa założył klasztor Ganden, dzielący się na dwa kolegia: Szarcej i Dziangcej. W 1416 roku Dziamjang Czodzie Taszi Palden powołał klasztor Drepung, który początkowo miał siedem kolegiów, połączonych później w cztery: Loseling, Gomang, Dejang i Ngagpa (dziś istnieją tylko dwa). Trzy lata później kolejny duchowy syn Congkhapy, Dziamczen Czodzie Szakja Jesze zbudował klasztor Sera, dzielący się pierwotnie na pięć kolegiów, połączonych następnie w dwa: Sera-Dzie i Sera-Me. W 1447 roku Gjalła Gendun Drup, I Dalajlama, założył klasztor Taszilhunpo, będący później siedzibą kolejnych panczenlamów. Pierwotnie miał on cztery kolegia.

W 1440 roku Dzie Szerab Sengej powołał Niższe Kolegium Tantryczne, Gjume, a Gjuczen Khunga Dhondup Wyższe, Gjuto (1474). W okresie największego rozkwitu w każdym z położonych na obrzeżach Lhasy uniwersytetów klasztornych studiowało ponad pięć tysięcy mnichów, a w poszczególnych kolegiach było ich co najmniej pięciuset. Młodzi mężczyźni przybywali tu z całego Tybetu w poszukiwaniu wykształcenia i praktyki duchowej. Tradycja gelug kładzie szczególny nacisk na etykę, widząc w klasztornej dyscyplinie najlepszy fundament religijnej edukacji i praktyki. Większość lamów gelugpy jest więc mnichami, a mistrzowie świeccy należą do rzadkości. Adepci tej tradycji uważają, że bez głębokiego wykształcenia nie ma mowy o sensownej medytacji. Podczas dialektycznych debat poddają szczegółowej analizie nauki sutr i tantr.

Studia obejmują pięć głównych dyscyplin: doskonałość mądrości, filozofię drogi środka, właściwą percepcję (czyli pramanę), fenomenologię oraz dyscyplinę klasztorną. Opierają się na indyjskich pismach oraz indyjskich i tybetańskich komentarzach (często bardzo wyspecjalizowanych i należących do określonej tradycji klasztornej); trwają od piętnastu do dwudziestu lat. Po zakończeniu studiów mnisi uzyskują jeden z trzech tytułów gesze (doktor filozofii buddyjskiej): dorampa, cogrampa lub, najwyższy, lharampa.

Gesze może następnie wstąpić do jednego z kolegiów tantrycznych, gdzie kończy formalne studia, wrócić do swego klasztoru i poświęcić nauczaniu lub oddać medytacji w odosobnieniu. Gesze uważany jest za w pełni wykwalifikowanego nauczyciela, godnego szacunku i oddania.

Tradycja gelug rozwija się również na wygnaniu. W tybetańskich osiedlach w Karnatace odtworzono najważniejsze klasztory tej szkoły: Sera, Drepung, Ganden i Taszilhunpo; w Bomdili działa kolegium tantryczne Gjuto.

Informacje o szkole Gelug-pa pochodzą ze strony Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka (http://www.hfhrpol.waw.pl/Tybet/raport.php?raport_id=199)